Ruige omstandigheden op WK
Club Puerto Azul, Suriname’s nieuwe woestijnclub aan de noordkust van Venezuela, verzorgde de weekendeditie van de wereldkampioenschappen voor de Sunfish-klasse. De harde wind zorgde voor spannende momenten.

Sensatie en kapseizingen voor Sunfish-zeilers
CLUB PUERTO AZUL
Overleven was het sleutelwoord tijdens dit zeilparadijs aan de Venezolaanse kust, waar in het weekend de wereldkampioenschappen van de Sunfish-klasse werden uitgevochten.
Vierennegentig deelnemers uit Noord- en Zuid-Amerika, Europa en het Caribisch gebied vochten zich door golven van 15 voet (ongeveer 4,5 meter) en winden die snelheden bereikten tot wel 50 knopen.
Ted Moore en Bill Bowles uit de Verenigde Staten eindigden respectievelijk als eerste en tweede, met Garry Hoyt uit Puerto Rico op de derde plaats.
Joerg Bruder uit Brazilië, de regerend winnaar van de Finn Gold Cup, won de laatste twee races in een sterke poging om de koplopers in te halen.
Bert Gierlinger voerde het vierkoppige team van Bermuda aan, gevolgd door Brian Malpas, Allen Markelson en Jean Flande.
Flande verklaarde dat de omstandigheden “niet van deze wereld” waren. Gedurende het hele weekend beukten de passaatwinden de Venezolaanse kust, en de races werden gestart bij stormachtige winden met gemiddelde snelheden tussen de 20 en 40 knopen.
Het parcours van 6,3 mijl had zijn gijpboei meer dan een mijl uit de kust liggen, en daar bereikten de windsnelheden 40 knopen en meer.
De boten schoten vanaf de bovenwindse boei over een ruime koers naar beneden en werden boven op de 10 tot 15 voet hoge golven voortgestuwd. Ongeveer een half dozijn boten sloeg om terwijl zij probeerden rond de buitengaats gelegen boei te gijpen.
Nog spectaculairder was het vijfde rak, een traject van anderhalve mijl. Daarbij moesten veel zeilers al hun vaardigheden aanspreken om hun kleine boten onder controle te houden terwijl zij langs de lijzijde van de steile golven naar beneden suisden.
De beste zeilers bestuurden hun boten als surfplanken: half gehurkt, eerst naar voren bewegend en daarna weer naar achteren om hun boten op de golfkammen te houden. Ze durfden geen moment te gaan zitten terwijl de boten heen en weer draaiden en hevig stampten.
Regelmatig kwamen boten volledig los van het water, waarbij zowel de zwaardkast als het roer volledig vrij van het water waren.