Rondje Tiengemeten 1990

Voor die leden, die het bij het lezen van de aankondiging niet hebben opgezocht (misschien wisten zij het nog), Tiengemeten^ is een eilandje in het Haringvliet onder de Hoeksewaard en boven Overflakkee (je weet wel van Goeree). Op de kaart een klein eilandje, maar oh zo groot als je daar omheen moet zeilen met weinig wind en de heenweg een lang kruis-rak is met nog een beetje stroom ook.
Maar laat ik bij het begin beginnen; aangezien het voor ons gevoel ont-zettend ver bij Koog a/d Zaan vandaan lag en wij dachten uren te moe-ten rijden met evt. files in de richting Zeeland, werd ik door Jan om
7.00 uur nogal rucksichtslos m’n bed uitgewerkt. Hij wilde nl. al om
8.00 uur vertrekken, overdreven volgens mij, maar goed. Het werd
8.30 uur, dat had ik hem vantevoren wel kunnen vertellen, maar voor de goede vrede houd ik zo’n geval m’n mond. Al met al waren wij al om
10.00 uur op het surfstrandje bij Willemstad. Nog geen familie Schneider te bekennen; Klaus had zelfs een vlaggemast gemaakt met Sunfishvlag in top om aan te geven waar we precies moesten zijn. Maar de Sunfish-zeilers kennende, had hij nooit verwacht, dat wij al 2 uur voor de start ter plekke zouden zijn! Z’n ogen rolden uit z’n hoofd toen hij bij aankomst al 2 trailers met Sunfishes zag staan; Hans en Binie Veger waren inmiddels ook al gearriveerd. Intussen hadden wij al uitgebreid koffie gedronken, genietend van de zon en ons afvragend waar de zo broodnodige wind bleef.
Intussen arriveerden Jan Walig en Ernie Kervel, onze gast van Aruba (en de beste organisator van intussen al weer 3 wereldkampioenschappen op Aruba), Gijs van Omme en zoon Diederik en als laatste de familie Christiaan met 3 boten. Corrie Schneider was onze starter met een T-shirt en handdoek voor de optische startsignalen, zelfs de een minuutregel werd toegepast en om precies 12.10 uur klonk het start-schot, fluitsignaal in dit geval. Wij hadden een keurige kaart nog gekregen met daarop de boeien, die we aan bakboord of stuurboord moesten laten. Deze was ik intussen vergeten, maar voor mij geen nood, want ik heb toch niet de illusie (wel hoop), dat ik het veld moet “aanvoeren”. Hoewel na 3^ uur varen was ik pas bij het eind van het eiland en de anderen praktisch uit zicht! Zij waren intussen de west-punt al gerond en weer op de terugweg, heerlijk voor de wind.
Maar voor het zover was, waren er al ontzettend veel positiewisselingen geweest (kon ik zo achteraan aardig volgen). Jan Dekker had onder de brug al een klapje “omhoog” gemaakt en dat bleek zeer goed uit te pak-pen; hij kreeg daar een goede wind en lag meteen vooraan in het veld.